DAG VAN DE OPNAME.
Maandag was een laaaaaaange dag. Ik moest me pas om 11u melden in het hospitaal. Maar om 4u 's nachts was ik al wakker. Het werd dus een dag vol wachten aangezien de operatie pas om 14u gepland stond.
In het ziekenhuis kreeg ik meteen mijn eigen kamer met uitleg over alle faciliteiten.
Een verpleegster kwam bloed nemen en nog een keer alles overlopen. Ik kreeg het welbekende fantastische shortje met bijbehorende steunsokken en anti-slipsokken.
Een tijdje later kwam Peter als eerste op de kamer om nog eens alles te overlopen. Het eerste wat hij zei was :" I'm not sure what to do with you". 😬
Toch even extra paniek dan.
Omdat onze onderhandelingen via mail verlopen zijn na het consult, zou de operatie dus anders gaan dan hij had voorgesteld. Gelukkig was hij wel meteen mee met alles wat we hadden afgesproken. Peter bespreekt ook nog een keer extra alle risico's en drukte nog eens extra op het feit dat een stoma erg waarschijnlijk zou kunnen zijn. Dan komt alles nog eens extra hard op je af.
Daarna kwam Edward, die ging met ons nog heel snel even over alle dingen die we vrijdag besproken hadden en aangezien niemand een aftekening voor stoma had gemaakt, deed hij dat zelf bij me. Het is zo'n lieve en geduldige mens, hij heeft humor en probeert je echt gerust te stellen.
En als laatste kwam de anesthesist nog even hallo zeggen en mij op mijn gemak stellen. Zo fijn dat je hier iedereen persoonlijk hebt gezien voor ze aan een operatie beginnen.
Met de verpleegkundige gingen we te voet naar 'the theatre'. Hier in de UK zie je als patiënt de OK niet. Je wordt in slaap gebracht in een aparte kamer voordat ze je binnen rijden om minder stress op te wekken. Laat ik gerust zeggen dat dat niet echt gelukt is. Bart mocht zelfs mee tot ik onder narcose was. De anesthesist vond geen aders in mijn hand. Uiteindelijk heb ik gevraagd of ze eerst een infuus in mijn arm wilden aanbrengen zodat ik zou slapen want het werd mij echt allemaal teveel.
De operatie heeft 4u geduurd werd me nadien verteld. Dat vond ik nog meevallen want het kon tot 6u worden was me vooraf gezegd.
ALLES IN EEN WAAS
Al de rest daarna is wazig. Ik weet nog dat ik terug naar de kamer werd gereden. Bart was er ook al! Peter had hem al gebeld met het nieuws dat ik GEEN stoma had.
Ik had wel een pijnpomp en zuurstof maar hoefde niet op ICU. Op een gegeven moment merkte ik op dat ik jeuk had. In de waas van het moment wist ik nog dat je een allergische reactie op fentanyl (morfine) kan krijgen en dat uit zich in jeuk. Anti-histamine helpt daartegen. Ik hoorde een dokter zeggen dat ik inderdaad allergisch reageerde en plots was de jeuk weg.
Verder merkte ik dat mijn benen vreemd aanvoelen. (Door de ruggenprik?) Ook had ik compressielaarzen aan mijn benen die de hele nacht gewerkt hebben.
Ook nog een blaaskatherter, een drain en een pico drain waren aanwezig. Het was een wirwar van buisjes en kabeltjes.
Op een of andere manier is het me zelfs gelukt om 2u na de operatie mijn ouders te bellen en een selfie te maken voor jullie. 🤪
Van de eerste ochtend herinner ik me dat Bart er terug was. Ondanks dat er voordien was gezegd dat bezoek miniem zou zijn, mocht hij altijd komen en blijven zolang hij wilde. Wat een zegen want hij was degene die constant dingen kon aangeven en helpen waar nodig.
Verder had ik zoveel pijn door het gas dat ze in mijn buik hadden gespoten. Dat is normaal. Dat stijgt naar je borstkas en schouders en geeft het gevoel alsof er een bus over je heen is gereden.
DE OPERATIEFILM
Die ochtend kwam Peter langs met de laptop en de beruchte film. Hij vertelde me nog dat toen ik wakker werd ik meteen vroeg of ik een stoma had. Daar weet ik echt helemaal niks meer van. Ik kan me ook niet voorstellen dat ik dat toen in het Engels heb gevraagd.
Eerst liet hij beelden zien van een gezond iemand. En toen mijn beelden. 😵😱
Onvoorstelbaar, in een normale buik heb je meteen zicht op de organen. Bij mij niet.
De rechter eierstok was zo groot dat hij alle plek innam. Peter heeft daaruit een hele grote cyste gepeld.
Daarna heeft hij de holte van Douglas (die ik niet meer had want alles zat vol endometriose weefsel) vrij gemaakt.
Mijn darm zat vastgekleefd aan de baarmoeder. Ook dat is allemaal losgemaakt.
De urineleiders waren niet meer te vinden. Die waren verstopt in een hoop endometriose en gelukkig heeft Peter die eruit kunnen snijden en zijn ze nu weer vrij. Aan de voorkant van de blaas heeft hij het hele vlies moeten verwijderen. En aan de achterkant zat de endo op de blaaszenuwen. Deze heeft hij vrij gemaakt.
Wat een geluk dat ik hiernaartoe ben gekomen! Zenuwen isoleren was dus hoognodig. Het risico is dat er iets geraakt wordt waardoor je niet meer zelf kan plassen.
Verder had ik op opmerkelijk plaatsen grote nodules. (In de vetlaag voorop je buik) Dat was hij nog nooit tegengekomen.
Verder is alles wat Peter nog kon vinden verwijderd.
Jammer genoeg heeft hij gezien dat de onderkant van mijn middenrif zo erg is aangetast dat het niet anders kan dan dat het ook langs de bovenkant zit en dus ook in de borstholte en longen.
Daarna is Edward aan zijn werk begonnen.
Eerst de resectie in het caecum gedeelte. Daarin zaten zo'n grote nodules dat hij niet begreep dat ik nog naar het toilet kon. Van een blinde darm was geen sprake meer. Die leek of niet meer te bestaan of zo verkleefd te zijn dat ze hem nooit vonden.
Op deze manier is de resectie gedaan.
Voor de gevoelige mensen onder ons komt hierna een beetje een akelig verhaal in cursief. Kan je overslaan indien nodig.
Toen dat stuk darm verwijderd was en de chirurg de resectie dicht aan het maken was, kwam er plots een groen stuk voedsel tussenin waardoor hij alles terug heeft moeten open maken. We lachen er tot vandaag de dag mee. Het was de paksoi uit de noedels die ik als laatste maaltijd gegeten had. Ik heb daar toen zelfs een foto van gemaakt.
Humor houd ons op de been 😅
Daarna zag hij dat in de endeldarm jammer genoeg de nodules niet alleen op de darm maar er ook doorheen zitten. Hij heeft toch beslist om dat stuk te shaven. Als hij hier een resectie deed, had ik sowieso een stoma. Omdat hij wist dat ik het echt niet wilde, heeft hij beslist dat het zo best nog kan.
BANGE MOMENTEN
Dinsdagnacht werd ik wakker in een plas bloed aan mijn middel. Even grote paniek en na wat onderzoek bleek dat de drain aan de zijkant van mijn buik aan de wond heel erg lekte. De verpleegster kon me een beetje geruststellend en zei dat dit nog wel voorkomt. Ik heb het in elk geval overleefd.
De eerste dagen is het ook spannend omdat je nog altijd lekkage kan krijgen. Dus elke hap die toch door mijn keel naar binnen ging, nam ik met de hoop dat alles goed zou gaan.
WOENSDAG
Was de meest verschrikkelijk dag. Toen dacht ik echt dat ik ging sterven. De blaaskatheter werd verwijderd zodat ik uit bed zou komen. Ze wilden zien of ik nog zelf kon plassen.
Het rechtstaan voelde aan als een marteling. Ik was misselijk en duizelig. In de ochtend had ik een heel klein beetje fruit gegeten dat niet bleef waar het hoorde te zijn. De fysio was ondertussen bij mij en het enige wat ze mij kon laten doen was van bed naar de wc en daar het vuilbakje vasthouden voor me.
Ik kon wel gelijk naar het groot en klein toilet, wat blijkbaar een klein wonder is na zo'n resectie op dag 2.
In de namiddag klaarde alles een beetje op en begon ik me wat beter te voelen. Ook de volgende dagen ging het snel. Ik kon op dag 3 zelfstandig uit bed, nam enkel nog paracetamol als pijnstilling, (wat nadien volgens Peter te weinig was voor de ontsteking 😬) en kon vaak naar het toilet. Ik kon ook al eens een rondje over de gang wandelen.
Eten bleef moeilijk en tot vlak voor mijn vertrek heb ik anti-sickness gekregen via het infuus. De misselijkheid was en is echt lastig.
Voor alle mensen met allergieën en intoleranties, dat is hier geen enkel probleem. Glutenvrij, vegan, alles wat je wil.
Zelfs Bart mocht eten bestellen.
Verder zag ik zowel Peter als Edward dagelijks en we zijn enorm aangenaam verrast over de geweldige opvolging hier. Je gaat niet zomaar naar huis. De fysio komt dagelijks en laat zien hoe je dingen kan doen en hoe het verder moet met de revalidatie. Want zelfs wandelen is niet meer evident nu. Dat wordt opbouwen. Te beginnen met max 10 min.
De verpleegsters en verplegers weten echt wat ze doen en brengen elkaar erg goed op de hoogte. Er werden blaasscans genomen na het verwijderen van de katheter, continu zuurstof, bloeddruk en bloedresultaten genomen. Er werd zelfs per uur genoteerd of ik sliep, at, lag, wat mijn mentale toestand was...
DE LAATSTE DAG IN THE PRINCESS GRACE
Op vrijdag kwamen twee vrienden van ons toe in Londen. Een van hen is thuisverpleegster en reisde ons speciaal achterna.
Ondertussen zat ik in de ochtend om 7u al te wachten tot ik het ziekenhuis mocht verlaten. Ik was al helemaal zelfstandig over de gang gewandeld. Met de fysio deed ik in de namiddag de trappen. Ze kon niet geloven dat ik dezelfde persoon van woensdag was (Ik ook niet).
Edward kwam al vroeg in de ochtend en was uitermate blij met mijn herstel. De pico drain moest nog een weekend blijven zitten en omdat ik die zelf niet durf te verwijderen, mag ik dinsdag naar hem toe zodat hij het kan doen.
Peter kwam in de namiddag en gaf ook groen licht!
Met nog extra uitleg over de revalidatie en dat we nu een half jaar moeten wachten om te kijken wat de vooruitgang is.
Binnen een jaar kom ik terug op nacontrole. Peter wil het zelf opvolgen gezien de ernst. Ik weet nu dat ik nergens beter kan zijn.
De laatste avond in het ziekenhuis mocht ik nog even genieten van a room with view. Er is altijd licht aan de horizon!
Ook zag ik de nachtverpleegkundige terug die de eerste nacht bij mij was gebleven. Ze was aangenaam verrast van mijn herstel op die korte tijd. Dat hadden ze hier blijkbaar niet eerder gezien na zo'n zware operatie.
Peter had met haar de film van de operatie overlopen en gezegd dat het een zeer complexe was geweest. Hij had dingen gezien die hij niet eerder in zijn carrière was tegen gekomen.
Ook kon ze me vertellen dat ik maar bleef duwen op mijn pijnpomp maar daar herinner ik me helemaal niks meer van. 🤣
Mijn vriendin die me mee kwam oppikken in het ziekenhuis.
Het lijkt nu vast alsof het allemaal relatief moeiteloos is gegaan. Ik kan gerust zeggen dat er veel emotionele momenten zijn geweest. Maar ook veel momenten waarop ik dacht: "Is het dit? Dan komt het goed!"
Gelukkig is dit deel weer voorbij en nu gaan we nog een week bekomen in de AirBNB voor we naar huis reizen.
Ik houd jullie zeker op de hoogte.
Bedankt voor alle kaarsen, berichtjes en draaiende duimen !
En niet te vergeten het mental support team dat nu terug naar huis is, en het andere team dat nu hier is om over te nemen.
Als er lotgenoten zijn die meer info willen ben ik steeds te bereiken via
kim.geyskens@gmail.com
Reacties
Een reactie posten