Onze fantastische airBNB host had samen met Bart een extra hoog en zacht bed voorzien. Ik moest in en uit bed rollen dus dat werd op die manier een stuk praktischer. Om een accuraat beeld te kunnen hebben bij dat tafereel moet je denken aan een tollende zeeleeuw.
De eerste nacht sliep ik zalig tot halverwege de nacht. Toen werd ik misselijk wakker.
Tegen de ochtend liet ik mijn vriendin weten dat ik echt misselijk bleef. De medicatie die ik hiervoor had gekregen leek niet te werken.
Omdat mijn lijf zoveel medicatie niet gewend is, paste mijn vriendin/ verpleegster het medicatieschema aan. We lieten bijna alles vallen behalve 1 noodzakelijk ontstekingsremmer. Ik ging van 10 pillen naar 2 per dag. 😵
Tegen de middag maakte mijn 'persoonlijke verpleegster' verse groentesoep. Eens ik hiervan wat naar binnen kon werken, was mijn lijf als het ware gereset.
Tegen de avond had ik een normaal hongergevoel en dat werd gevierd met glutenvrije, vegan pizza. I LOVE London! Al de keuze in eten!
Weken, eigenlijk al enkele maanden kon ik weinig tot niks eten. Hier was alles lekker en Londen is het vegan en glutenvrije walhalla! Wie wil er koken als je Deliveroo en tientallen eetzaakjes om de hoek hebt?
Door de dag begon ik aan de training. Ik mocht opbouwen met wandelen, te beginnen met 10 min. De rest werd er ge-rolstoeld. De komende 4 dagen waren onze vrienden nog hier. We gingen elke dag even naar buiten.
Pijn had ik bijna niet. Enkel wanneer we met de rolstoel een hobbel in de weg moesten trotseren, wanneer ik moest hoesten of hard lachen. En ja! Die momenten waren er gelukkig ook. Hoe ongelooflijk is dat! Mijn mobiliteit beperkte zich natuurlijk, maar gezien de zware operatie kon ik niet anders dan 'EXTREMELY pleased' zijn.
Op dinsdag 'mocht' ik nog een keer naar Edward toe. Hij verloste me van de pico drain. De wond aan mijn navel viel mee gezien vanuit mijn liggende positie.
Ook hij was aangenaam verrast van mijn voorspoedige herstel. Om het te gaan vieren zijn we al rolstoelend iets gaan eten bij de Italiaan een beetje verderop. (Vegan 'duck' 🤔)
Die kleine dingetjes zorgen ervoor dat de dagen hier iets sneller voorbij gingen want het begon enorm lang te duren. Onze vrienden vertrokken naar huis en de komende 5 dagen waren we met ons 2.
Één van de volgende dagen vond ik het binnen zitten genoeg en een Uber bracht ons naar het Natural History Museum. Het was ongelooflijk om zo kort na de operatie hier te staan! Ook al was ons bezoek kort, dit had ik toch maar meegemaakt.
De dag nadien moest ik het bekopen. Mijn buik en flanken waren stijf en deden pijn en dat terwijl ik toch heel veel in de rolstoel had gezeten. Er stond nog een zware terugreis op de planning. Vanaf dat moment werd er enkel nog gerust.
DE LAATSTE DAGEN
Het was echt aftellen. Dagen, nachten, uren... De filmpjes en foto's van de paarden hielpen.
We hadden het allebei echt gehad, zeker nu we hier met ons 2 overbleven.
Ik haalde alle pleisters van de wondjes af om ze te vervangen. Bart schrok van de wond in mijn navel. Mama zei dat ik geen navel meer had en dat ze er recht doorheen gesneden hadden. Ik mailde gelijk naar Edward om te vragen wat de verwachtingen zijn voor zo'n wond. Veel vrienden keken ook mee. Ik vond het verschrikkelijk!!! Toch nog even een serieus crisismoment!
Direct daarop kreeg een stekende pijn aan 1 kant onderin mijn buik. Het soort pijn zoals bij het hardlopen. Jammer genoeg was deze pijn er constant dus wandelen was gelijk al veel moeilijker dan in het begin van de week. Frappant dat de pijn er direct was vanaf het moment dat ik niet meer positief was. Emotionele toestand doet zoveel!
EINDELIJK NAAR HUIS
Op zondag kwam onze host ons weer oppikken en gaf ons een lift naar het station. Fantastisch toch!
In de boarding hall mochten we bijna iedereen passeren. Ik reisde voor de zekerheid met de rolstoel en omdat ver stappen nog te moeilijk was. In het station was er een speciaal hellend vlak voorzien om de trein in te rollen.
We hadden een rolstoelplaats geboekt. Op die manier zou ik kunnen neerliggen, moest het nodig zijn. Gelukkig ging het erg goed en kon ik relaxed zitten.
Eenmaal in Brussel aangekomen stonden onze (nog andere) amazing friends klaar. Zij zorgden ervoor dat we geen overstap meer moesten maken met rolstoel en koffers op een andere trein. Ja, wij zijn enorm gezegend met alle hulp!
Na een vlotte rit stonden bij thuiskomst mijn ouders klaar, MET eten. Een andere vriendin die de paarden had helpen verzorgen, kwam nog een keer langs zodat wij deze avond rustig konden arriveren.
Uiteindelijk kon ik uitgeput, tevreden en blij in mijn eigen zeteltje ploffen!
Wat een avontuur! Niet te geloven dat we dit echt gedaan hebben. Dat het voorbij is en dat alles zo vlot gegaan is, vooral door alle hulp. Als we daarover nadenken, en dat doen we nog elke dag, dan is het onvoorstelbaar hoeveel helpende handen hier aan te pas kwamen. Donateurs om de operatie financieel mogelijk te maken, mensen die het traject al hadden afgelegd en klaar stonden met raad, vrienden, collega's en familie die overal bijsprongen.
Nu rest er nog revalideren. Ik merk nu ik thuis ben dat ik inderdaad nog maar 10 a 20 min heel rustig kan stappen. Daarna moet ik even liggen om de druk van mijn buik af te halen. De komende 8 weken mag ik niet meer dan 1kg heffen of dragen. Opbouwen en genezen nu!
Binnen 6 maanden weten we hoeveel winst er is qua pijn en vermoeidheid. We hopen op 50% verbetering, dat was Peter zijn prognose. Dus fingers crossed!
THINGS THAT STICK WITH ME. (Dingen die me bijblijven.)
- Vooral het feit dat ik vlak na de operatie besefte dat de operatie-pijn volledig hetzelfde voelde als de pijn bij een endo flare up. Beseffen dat ik met die extreme pijn voordien gewoon ging werken en dagdagelijkse dingen deed, kwam wel even binnen. Nu mocht ik in bed blijven en kreeg ik zware pijnmedicatie (morfine- oxycodon- daarnaast naproxen en paracetamol als dessert) terwijl ik hiervoor met dezelfde pijn altijd had, en waarschijnlijk nog zal, doorbikkelen op ibuprofen.
- Nog een ander ding wat me bij blijft, was een mannelijke verpleger die op een gegeven moment zei dat ik een lage pijngrens had. Spijtig genoeg was het geen mogelijkheid om even met hem van plaats wisselen.
- Het gas van de operatie in je borstholte en schouders is verschrikkelijk. Gelukkig zijn ze tegenover in België hier echt op voorbereid en krijg je pepermuntthee en warmte kompressen.
- In het ziekenhuis had ik 3 extreem zware dagen (maandag, dag van de operatie, dinsdag en woensdag). Vanaf donderdag begon ik alles alweer positief in te zien.
De eerste week na de operatie was ik echt happy! Nadien bleek dat medicatie hier voor veel tussen zat.
- 19 dagen weg van huis zijn lang!!! Veel te lang.
- Een Nederlandse lotgenoot kwam enkele dagen na ons aan in Londen. Zij werd geopereerd op de dag dat ik het ziekenhuis verliet. Er werden veel nachtelijk berichten over en weer gestuurd. Als iedereen sliep, maar ook doorheen de dag hadden wij hele conversaties. Samen hier zijn, al heb je elkaar nog nooit gezien zorgt voor een band. We spreken nadien zeker af!
- Ook al had ik het verwacht, horen dat je middenrif, borstholte en longen er effectief slecht aan toe zijn is een domper. Hoe gaat het verder? Zal ik echt zo'n zware VATS operatie nodig hebben in de toekomst? Kan ik het redden met enkel deze operatie?
NOG ENKELE SFEERBEELDEN
Laatste momenten met de pico drain.
Klaar om te boarden!
Mijmerend op weg naar huis, tegen 300 per uur.
Reacties
Een reactie posten