EEN BEETJE STRESS...
3 weken voor ons vertrek kreeg ik een lichte paniekaanval. Er moest nog zoveel gebeuren, mijn lijf deed zo'n zeer en bijgevolg werden de vrije dagen, rustdagen. Sinds half juli had ik geen één goeie dag. Er bleef meer liggen dan dat er in orde kwam.
...WERD VEEL STRESS
Op het einde van de week werd de lichte paniekaanval een grote. Op een gegeven moment kon ik bijna niet meer stappen door de pijn in mijn onderrug en benen. Volgens de kiné was het stress.
Een afspraak bij de huisarts voor een medicatie
paspoort resulteerde erin dat ze van mening was dat ik thuis zou moeten rusten. We kwamen tot een compromis, ik zou 1 week rusten en dan
nog 1 week werken voor het vertrek. Na een week bleek dat tussen willen en kunnen een wezenlijk verschil zit. De rek was eruit. Stress enerzijds en daarnaast veel pijn en een lijf dat een knak had gekregen na de corona besmetting zorgde ervoor dat het mentaal en fysiek gewoon niet slim was om nu nog te veel te ondernemen voor zo'n zware operatie zei de dokter.
Slapen en eten beperkte zich tot een minimum. En dealen met schuldgevoel naar de collega's toe maakte het er niet beter op. Nachtelijke uurtjes werden vaak gevuld met rond dwalen, surfen op de telefoon en heuse klopjachten naar al dan niet bestaande muggen en spinnen, ect...
DE LAATSTE REGELINGEN TREFFEN.
Enkele frustrerende uren aan de telefoon werden gespendeerd met Mutas, de mutualiteit, de verzekering om vervoer te vinden zodat ik tenminste vanuit Brussel liggend naar huis kon. Jammer genoeg had ik daar helemaal geen enkel recht op bijstand en zou zo'n vervoer heel erg duur worden.
Halverwege september kwamen de rekeningen voor Peter en de anesthesist binnen. Ook daarmee ging niet alles van een leien dakje. Betalingen buiten de EU bleken niet standaard zo makkelijk te zijn. Gelukkig had kon een super lieve dame van de bank me helpen. Samen op de smartphone brachten we alles in orde.
Daarbovenop startte mijn menstruatie met de welbekende buikpijn, een week later zenuwpijn en spierkramp in mijn arm en schouder. Gelukkig moest ik niet meer werken waardoor ik meermaals naar de kiné kon. Dat was geen overbodige luxe.
Ik had nog een afscheidsetentje met de collega's. Er werd nog afgesproken met het vervangende 'personeel' voor de paarden zodat ze wegwijs waren in alles van het voer tot de juiste manier waarop er achter de oren gekrabbeld dient te worden. Het huis werd nog eens goed gepoetst.
Precies een week voor ons vertrek kreeg ik een telefoontje van het Princess Grace Hospital voor een pre assessment afspraak.
De avond voor ons vertrek kwam de rekening van het ziekenhuis ook toe. Zo'n grote bedragen kan je niet zelf overmaken. Bovendien stond er geen rekeningnummer in. Nog een snel telefoontje naar Londen waar Rob, een vriendelijke medewerker ervoor zorgde dat ik binnen 5 min een mail had met alle gegevens erin. Hopelijk kan de bank nog alles in orde krijgen.
Mijn hoofd tolde door de drukte en door het feit dat de voorbereidingen nu al zo lang duurde... en die leken maar door te gaan. Voor de buitenwereld lijkt het vast alsof ik nog goed functioneer. Ik kwam deze foto tegen en die laat precies zien hoe het voelt.
ZOVEEL HULP
Reacties
Een reactie posten