Weer een stapje verder, onze internationale paspoorten zijn klaar! Die hebben we nodig om naar de UK te kunnen. Thanks Brexit!
Het hotel is geboekt, TGV Tickets zijn geprint. Nu nog de vragenlijst die ik voor mezelf in orde wil hebben en wat andere voorbereidingen.
Ik wilde deze week paasvakantie graag gebruiken om alles uit te zoeken voor het consult bij Peter Barton-Smith. Maar op 1 april (Slechtste april grap ooit) kreeg ik tot nu toe de zwaarste pijnaanval die ik al gehad heb. Eigenlijk is hij nog steeds niet voorbij.
EEN PIJNAANVAL?
Regelmatig vraagt iemand wat zo’n pijnaanval dan precies is.
In dit geval begon het al de week voordien met verkramping van zo’n beetje alle spieren aan de rechterkant van mijn bovenlichaam en ook pijn aan mijn middenrif. (Waarschijnlijk door endo op het middenrif). De sneetjes van de vorige operatie geven een trekkend gevoel.
Ergens halverwege mijn menstruatie kreeg ik een endo flare up. (Hoeft niet altijd tijdens de menstruatie te zijn.) De pijn komt onverwacht en snel op. Dan wordt alles zwart voor mijn ogen en lig ik plots op de grond. De pijn is dan zo hevig dat ademen en praten niet lukt. Dan ben ik gelijk misselijk en dat duurt nu al een week. Bewegen kan ook niet meer, enkel zo stil als mogelijk liggen. Want bewegen zorgt ervoor dat de pijn opnieuw erger wordt.
De ergste pijn duurt zo’n 3 uur. Ik heb voor het eerst mijn ouders opgebeld. Mama had Tramadol bij en die deed helemaal niks. Ik had evengoed een muntje kunnen nemen. De 2de wel, in negatieve zin want toen hield mijn maag het niet meer. Op dag 2 ebt de ergste pijn weg. mijn lijf is daarna zo van slag dat ik nu al een week op de zetel lig. Ik heb mijn weekje vakantie gebruikt om erbovenop proberen te komen.
Ook de dokter kon niet veel betekenen buiten het voorschrijven van Dafalgan en diazepam. De kiné wel, door de pijn en de spanning had ik 2 kissing spines in mijn nek. Dat betekend dat de uiteindes van de wervels daar tegen elkaar komen aan te zitten. Zenuwen en bloedvaten worden dan afgekneld en das wel lastig.
Daarnaast heb ik al een week vreselijke spierkrampen in mijn arm, nek, en schouder. Iedereen kent dat wel, zo’n kramp die je aan de onderkant van je voet kan krijgen. Daarnaast heb ik gewrichtspijnen. vooral in mijn handen, polsen, enkels en duimen. Ook zenuwpijn in mijn rechterarm. En ook milde tot extreme vermoeidheid. Hoe meer pijn, hoe minder energie. Waarom dan niet naar spoed? Het enige wat ze kunnen doen is pijnstilling intraveneus toedienen.
De symptomen die bij endo horen zijn dus erg uitgebreid en het stopt niet bij buikpijn. Hopelijk komt er weer snel een betere periode. En die zijn er zeker ook, dan heb ik weinig last en zie je foto’s van mij te paard. Maar het laatste half jaar kost alles veel energie en moet ik vaak kiezen of ik het éne doe of het andere.
En nu is het de dagen aftellen om naar Londen te kunnen gaan, want dat betekend dat we weer iets dichter bij een mogelijke oplossing zijn! Ik houd jullie op de hoogte!
Reacties
Een reactie posten